Tom Sachs, moda devi Chanel’in Paris’teki tarihi 31 Rue Cambon adresini New York SoHo’daki stüdyosunda kontrplak, karton, boya ve LEGO parçalarıyla yeniden inşa etti.
Yüksek moda ve lüks perakende mağazacılığı, geleneksel olarak üretim sürecinin tüm izlerini gizleme refleksi üzerine kuruludur. Dikişler kusursuzca gizlenir, aydınlatmalar pürüzsüz vitrinler yaratır ve mekanlar mutlak bir kontrol hissi yayar. Tom Sachs ise “31 Rue Cambon” projesinde bu kusursuzluk algısını ters yüz ederek atölye kültürünün ham estetiğini vitrinin merkezine taşıyor.
Paris’in efsanevi couture adresini New York Centre Street’teki stüdyosunda yeniden üreten sanatçı; vidayı, yapıştırıcıyı, testere izlerini ve endüstriyel kontrplak kenarlarını bilinçli olarak çıplak bırakıyor. Sanatçının benimsediği bu bricolage (eldeki malzemeyle üretme) yöntemi, lüksün dokunulmaz kabul edilen aurasını sıradan atölye donanımlarıyla buluşturarak tasarım nesnesinin arkasındaki insan emeğini görünür kılıyor.
Malzeme Dönüşümüyle Chanel Mitolojisi
Chanel denildiğinde tüketici zihninde ilk beliren kodlar; bouclé kumaşlar, zarif slingback topuklular, kapitone çantalar ve inci kolyelerdir. Sachs, bu güçlü görsel hafızayı test etmek adına imza ürünlerin tüm malzeme hiyerarşisini alaşağı ediyor. Proje kapsamında sergilenen 31 Chanel takımı, kumaş yerine 3/4 inçlik kontrplaklar üzerine boya ve özel yüzey teknikleriyle işlenerek bouclé dokusunun görsel bir illüzyonuna dönüştürülüyor.
Slingback ayakkabılar mukavva ve ahşaptan oyulurken, tarihi broşlar çocukların oyuncak kutularından fırlayan LEGO parçaları ve kostüm aksesuarlarıyla bir araya getiriliyor. Coco Chanel’in efsanevi salonundaki avize ise bisiklet reflektörleri, dökme demir wok tavalar ve olta kurşunlarıyla heykelsi bir kimlik kazanıyor.
Tüm bu radikal malzeme değişimine rağmen ürünlerin anında birer “Chanel” olarak kodlanabilmesi, markanın kültürel sembolizminin maddeden tamamen bağımsızlaştığını kanıtlıyor.
Butik ile Sanat Stüdyosunun Sınırsızlığı
Moda tarihçisi Colby Mugrabi’nin küratörlüğünde 10 Ekim’e kadar New York’ta sergilenen enstalasyon, lüks tüketim ile çağdaş sanat arasındaki geçirgenliği sorgulatıyor. Bir nesnenin değerini belirleyen unsurun kullanılan malzemenin pahası mı yoksa sergilendiği mekanın meşruiyeti mi olduğu sorusu, bu atölye butiğin temel omurgasını oluşturuyor.
New York caddesinden geçen bir ziyaretçi, krem rengi tenteleri ve vitriniyle gerçek bir Chanel butiğine adım attığını düşünürken içeride kontrplak koltuklar ve endüstriyel aparatlarla karşılaşıyor. Sachs, lüks tüketim kültürünü dışarıdan eleştirmek yerine onun bizzat içine sızarak, bir modaevinin inşa ettiği semboller evreninin ne denli sarsılmaz bir kültürel iktidara sahip olduğunu kanıtlıyor.
Yenilikçi tasarım dönüşümlerini ve farklı marka entelasyonlarını incelemek için tıklayın.
